Skip to content

Zmniejszona ekspozycja na inhibitory kalcyneuryny w transplantacji nerek ad 6

3 miesiące ago

164 words

Liczba osób zagrożonych w wieku 12 miesięcy obejmuje wszystkich pacjentów, którzy nie stracili czasu na obserwację i którzy zakończyli 12-miesięczną wizytę nie wcześniej niż 2 tygodnie przed końcem pierwszego roku po transplantacji. Dla przedstawionych tutaj szacunków Kaplan-Meier dotyczących częstości zdarzeń dane dotyczące pacjentów, którzy ukończyli badanie zgodnie z protokołem przed pierwszym rokiem po transplantacji, zostały ocenzurowane podczas ostatniej wizyty. Dane dla pacjentów z ostrym odrzuceniem z pogranicza były wyłączone z analizy potwierdzonego biopsją ostrego odrzucenia. Analizę danych dla pacjentów, którzy zmarli z funkcjonującym allograftem, poddano cenzurze. Po 6 i 12 miesiącach częstość występowania ostrego odrzucenia potwierdzonego biopsją (z wyłączeniem przypadków granicznych) w grupie otrzymującej małą dawkę takrolimusu była w przybliżeniu o połowę niższa niż w grupie otrzymującej cyklosporynę w standardowej dawce i grupie otrzymującej małą dawkę cyklosporyny oraz o około jedną trzecią grupa małych dawek syrolimusa (P <0,001 dla wszystkich porównań parami z małą dawką takrolimusu) (Figura 3A i Tabela 2). Po 12 miesiącach proporcje pacjentów z klinicznie podejrzanymi, leczonymi epizodami ostrego odrzucenia były podobne do tych z potwierdzonego przez biopsję ostrego odrzucenia (p <0,001 dla wszystkich porównań parami z małą dawką takrolimusu) (tabela 2).
Całkowity czas przeżycia i przeżycie allograftu
Przeżycie allograftu w grupie otrzymującej małą dawkę takrolimusu było znacznie większe niż w grupie otrzymującej cyklosporynę w standardowej dawce i grupie otrzymującej małą dawkę syrolimusa (p = 0,007 dla obu porównań) (tabela 2 i figura 3B). Całkowite wskaźniki przeżycia pacjentów przekraczały 96% we wszystkich grupach bez znaczących różnic (tab. 2).
Niepowodzenie leczenia
Niewydolność leczenia była najniższa w grupie otrzymującej takrolimus w małej dawce (12,2%), a najwyższa w grupie otrzymującej małą dawkę syrolimusa (35,8%, p <0,001) (tabela 2). Niepowodzenie leczenia w wyniku przerwania jakiegokolwiek przypisanego czynnika immunosupresyjnego przez więcej niż 14 kolejnych dni, prowadzące do wycofania, wyniosło 4,5% w grupie otrzymującej takrolimus w małych dawkach, w porównaniu z 5,1 do 6,8% w innych grupach. Niepowodzenie leczenia w wyniku stosowania dodatkowego leczenia podtrzymującego lekiem immunosupresyjnym wynosiło 1,5% w grupie otrzymującej małą dawkę takrolimusu, w porównaniu z 6,0 do 14,8% w innych grupach. Ogółem wskaźnik niepowodzenia leczenia wynosił 44,0% u pacjentów, którzy mieli ostre odrzucenie, w porównaniu z 13,7% u osób, które nie miały ostrego odrzucenia w populacji, która miała zamiar leczyć.
Opóźniona funkcja aloprzeszczepu
Wśród biorców nerki od zmarłego dawcy, częstość występowania opóźnionego alloprzeszczepu po 2 tygodniach (zdefiniowana jako trwała skąpomocz, obniżenie poziomu kreatyniny w surowicy o mniej niż 0,5 mg na decylitr w ciągu 24 godzin po przeszczepie, lub instytucja dializy ) był niższy w grupie otrzymującej małą dawkę syrolimusa niż w grupie otrzymującej małą dawkę takrolimusu (p = 0,001) (tabela 2).
Bezpieczeństwo
Poważne działania niepożądane zgłaszało 53,2% pacjentów z grupy otrzymującej małą dawkę syrolimusa, w porównaniu z 43,4 do 44,3% w innych grupach (P <0,05 dla wszystkich porównań i dla porównania między grupami z małą dawką syrolimusa). W podobny sposób 7,8% pacjentów z małą dawką syrolimusu wycofało się z leczenia z powodu zdarzenia niepożądanego lub współistniejącej choroby, w porównaniu z 1,8 do 3,1% w innych grupach badawczych (ryc. 1) [przypisy: euromedis szczecin, ossowscy wałbrzych, luxdentica ]

0 thoughts on “Zmniejszona ekspozycja na inhibitory kalcyneuryny w transplantacji nerek ad 6”