Skip to content

Ocena minimalnej choroby resztkowej w AML według standardowego ryzyka

4 miesiące ago

699 words

Ivey i współpracownicy (wydanie 4 lutego) testowali wartość prognostyczną obecności mutacji w genie kodującym nukleofosminy (NPM1) u pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML), którzy byli w całkowitej remisji hematologicznej po drugim cyklu chemioterapii, 2 chociaż odzyskanie liczby komórek we krwi obwodowej nie było konieczne do określenia takiej remisji. Niektórzy pacjenci byli w remisji po pierwszym cyklu chemioterapii, a niektórzy nie. Co więcej, niektórzy pacjenci w stanie remisji mieli prawidłową morfologię krwi, a niektórzy nie. Inne badania wykazały znaczenie prognostyczne uzyskania prawidłowej liczby krwinek w krótszym czasie i przy mniejszej liczbie cykli wymaganych do uzyskania remisji. Dlatego zastanawiamy się, czy pacjenci, którzy nie mieli minimalnej choroby resztkowej, częściej mieli remisję z prawidłową liczbą komórek i częściej po remisji po pierwszym cyklu chemioterapii niż pacjenci, u których stwierdzono minimalną chorobę resztkową.
Michele Baccarani, MD
Uniwersytet w Bolonii, Bolonia, Włochy

Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
2 Referencje1. Ivey A, Hills RK, Simpson MA, i in. Ocena minimalnej choroby resztkowej w AML o standardowym ryzyku. N Engl J Med 2016; 374: 422-433
Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline
2. Cheson BD, Bennett JM, Kopecky KJ, i in. Zmienione zalecenia Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. Diagnozy, Standaryzacji Kryteriów Odpowiedzi, Rezultatów Leczenia oraz Standardów Sprawozdawczości dla Prób Terapeutycznych w Ostre Białaczka Mieloidalna. J Clin Oncol 2003; 21: 4642-4649
Crossref Web of Science Medline
Ryc. 1. Ryc. 1. Nawrót lub progresja ostrej białaczki szpikowej (AML) i ewolucja częstości alleli wariantowych w zmutowanych genach.Panel A pokazuje łączną częstość występowania nawrotu i ewolucji w zespole mielodysplastycznym (MDS) lub pierwotnej zwłóknieniu szpiku (PMF) u 32 pacjentów z cytogenetycznie prawidłową AML z mutacją NPM1 bez wewnętrznych duplikacji tandemowych w genie kodującym kinazę tyrozynową 3 podobną do Fms (FLT3-ITD) podczas pierwszej pełnej remisji. (Obecność mutacji NPM1 bez genotypu FLT3-ITD wiąże się z lepszym rokowaniem). Panel B pokazuje ewolucję częstości alleli wariantowych w zmutowanych genach u 2 pacjentów w momencie rozpoznania AML i w momencie rozpoznania PMF (w Pacjencie 1) lub MDS (w Pacjencie 2), z niewykrywalną minimalną chorobą resztkową NPM1.
Ivey i in. opisać utrzymywanie się mutacji w genach innych niż NPM1 we krwi i szpiku pacjentów z AML, którzy byli w całkowitej remisji hematologicznej. Autorzy stwierdzają również, że pacjenci z przetrwałymi transkryptami NPM1 (których obecność zdefiniowali minimalną chorobę resztkową) mieli gorsze rokowanie niż ci, którzy nie nosili tego markera i że praktycznie wszyscy pacjenci, którzy mieli nawrót, nosili mutację NPM1. W naszym ośrodku u 32 kolejnych pacjentów (mediana wieku 55 lat) z cytogenetycznie prawidłową AML niosącą mutację de novo w NPM1 bez wewnętrznych duplikacji tandemowych w genie kodującym Fms-podobną kinazę tyrozynową 3 (FLT3-ITD), który miał całkowitą remisję po intensywnej chemioterapii 14 (44%) miało nawrót (wszystkie z taką samą mutacją NPM1, jak ta obserwowana przy diagnozie), 12 (38%) pozostało w pełnej remisji, a 6 (19%) (wszystkie z nich> 55 wiek) miał chorobę, która rozwinęła się w zespół mielodysplastyczny (u 5 pacjentów) lub pierwotną mielofibrosę (u pacjenta) (Figura 1A). U każdego z tych 6 pacjentów klon preleukemiczny z co najmniej jedną mutacją w TET2, JAK2, ASXL1, IDH2 lub gen kodujący białko spliceosomu stwierdzono w momencie rozpoznania AML i był obecny po rozwinięciu mielodysplastycznej zespół lub pierwotna mielofibrosja (Figura 1B). Jednak mutacja NPM1 była nieobecna. Tak więc, chociaż zgadzamy się, że nawrót nie powstaje z preleukemicznych klonów komórek z NPM1 typu dzikiego, takie klony mogą sprzyjać rozwojowi zespołu mielodysplastycznego lub pierwotnej mielofibrosji, zwłaszcza u starszych pacjentów. Czy Ivey i in. uzyskać dane, które potwierdzają ten wniosek, a jeśli tak, to czy przestrzegają powiązania ze względu na wiek?
Sarah Morin-Zorman, MD, Ph.D.
Hôpital Saint Louis, Paryż, Francja

Aline Renneville, MD, Ph.D.
Centre Hospitalier Régional Universitaire de Lille, Lille, Francja
Doktorant Lionel Ad?s, Ph.D.
Hôpital Saint Louis, Paryż, Francja
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
Ivey i in. donoszą, że utrzymywanie się transkryptów zmutowanych NPM1 w próbkach krwi po dwóch cyklach chemioterapii wiązało się ze zwiększeniem o czynnik 6,8 ryzyka nawrotu choroby (p <0,001) u pacjentów ze świeżo zdiagnozowanym AML standardowego ryzyka Te wyniki i inne wnioski1,2 wskazują na potencjalną rolę monitorowania mierzalnej pozostałości choroby u pacjentów z AML. Jednakże, aby analizy te były przydatne lekarzowi do podejmowani [patrz też: badanie kardiologiczne, lekarz urolog, dobry lekarz ]